Z głębi serca słowa płyną...

Przedstawiam Wam twórczość  wiernego oglądacza mojego bloga

- Jarka Leksińskiego :)

 

Miłej lektury!

 

 

 

Cień

 

Kiedyś byłem pełen życia

Teraz już tylko cień po mnie pozostał

Cień mnie jedynie przypominjący

Z każdym dniem gubi kolejne

Marzenie

Uczucie

 

Na sam koniec wyparuje on sam...

Zniknę wtedy z tego świata

Zostaną po mnie wtedy tylko

Cudze wspomnienia

I łzy pełne żalu

 

 

Czym że jest szczęście

 

Czym że jest szczęście

Wszak tylko to od cierpienia przerwa

 

Cierpienie to ono nam przez całe życie towarzyszy

A szczęście na chwil kilka

Na mały czasu urywek

Pokazuje nam że żyć jest warto

 

Lecz jeśli tego szczęścia potrzeba

A ono urywa się i urywa

Bez ostrzeżenia wypełnia życie

I znika równie nagle i tajemniczo

 

 

Smutek

To on motorem naszych działań

Gdyż bez niego nie byłoby szczęścia

On towarzyszy nam

Od początku Do końca

 

Lecz przerwany szczęściem

W chwili jednej zniknąć może

Ale nie bój się czytelniku

On na pewno wróci

I uderzy ze wzmożoną siłą

 

Tak będzie zawsze

 

On zawsze przy nas

Po czym zniknie

Po chwili wróci

I będzie tak robić

Aż nas nie zniszczy

 

Jednych później

Innych wcześniej

 

 

Śmierć

 

Myślisz pewnie ze śmierć

To utrata życia

Że o nic innego

Zanikniecie funkcji życiowych

 

Nic bardziej mylnego

 

Umierasz nie w chwili gdy serce przestaje Ci bić

Lecz gdy Twoją głowę przestają zaprzątać

Marzenia i plany

 

Śmierć zaczyna się gdy

Przestajesz żyć dla celu

Do którego dążysz

A zaczynasz egzystować

Z dnia na dzień

Bez perspektyw

I co najważniejsze marzeń

 

 

Chłód

 

Chłodny nóż do ciała można przystawić

Chłodną lufę do ust wsadzić

Do chłodnej wody wskoczyć

Na chłodzie dniami i nocami przebywać

Sznur wokół szyi zawiązać

Co chłód zwiastuje

 

To wszystko aby ciepło swe utracić

Aby przejąć ten cały chłód

 

 

Odejście

 

Już niedługo was zostawię

Zapomnicie o mnie

O mych wadach

I zaletach

Zniknę z waszej pamięci

Powędruje w podróż

 

Z której nie wrócę już

Gdy już dotrę na skraj świata

Zostanie mi tylko jedno wyjście

Krok w przód

 

I już nikt o mnie nie usłyszy

 

 

Taniec

 

Stoję na skraju życia

I śmierci

Nade mną wisi atrybut umarłych

Jeśli krok w przód zrobię

Na cierpienie

Szczęściem zakończone się skaże

 

Zaraz taniec swój rozpocznę

Koniec już mój bliski

A w powietrzu napięcie wisi

Zwiastujący mój ostatni taniec

 

 

Samotność

 

Ziemia

 

Ponad siedem miliardów

Ludzi utrzymuje

Pełni nas

Niezwykle

 

Ja zaś sam jeden

Jak mały książę na swej planecie

Znikąd nawet słowa

Nawet szeptu

 

Jak przetrwać cos takiego

Mijam ludzi tyle

Dzień za dniem

A sam jestem wiecznie

Bez nadziei na poprawę

Samotność moją kochanką

 

 

Myśli

 

Głownie mrok me myśli spowija

Gdy samotnie egzystuję

To on mną wtedy kieruje

I w mej głowie wije się niczym żmija

 

Lecz gdy światłość ludzka ogarnie mnie

Wtedy i ten mrok rozgoni

Zastąpi go nadzieją

Której nawet Thor swym młotem nie zniszczy

 

 

Strach

 

Nie ma strachu większego

Niż ten przed osoby stratą

 

Nie ma strachu większego

Niż obawa przed złem własnym

 

Nie ma strachu większego

Niż troska o innych

 

Nie ma strachu większego

Niż osamotnienie przez ukochaną osobę

 

 

Czucie

 

Dał bym wiele żeby przestać czuć

Żeby nie czuć więcej

Smutku

Strachu

Nawet szczęścia

 

Emocje

To one od środka mnie niszczą

To one powodują że mam już dość

Dość życia

 

Bez nich

Człowiek problemów się pozbywa

Lecz to ma swoją cenę

 

Sens

Swój zatracamy

Bez szans na powrót

Z krainy spokoju

 

Walkę

Swą podjąć trzeba

Lecz jeśli się ją przegra

I wszystkie nasze emocje się rozproszą

 

Smutek

 

Strach

 

Żal

Zostaną

 

Wyrok

Śmierci na nas podpisując